1980 Sonrası Çağdaş Türkiye Sanatında Bir Eylem Olarak Dikiş

“1980 Sonrası Çağdaş Türkiye Sanatında Bir Eylem Olarak Dikiş ve Bir Malzeme Olarak Tekstil” başlıklı bu tez, Türkiye’ye ait belli bir sanatsal dönemin yazıya çok geçirilmemiş, fragmanlar halindeki bir dönemini tekstil malzemenin kullanıldığı sanatsal ürünler üzerinden inceleme amacı taşımaktadır.

sanat

Bu malzemenin Türkiye özelinde, sanatın, malzeme arayışına girdiği ve bilinen kalıpları sorguladığı bir dönemde kullanılıyor oluşu, malzemenin doğası gereği çağrıştırdığı “emek”, “kadınlık” ve “zanaatler”le ilgili anlamlar ve dizgelerin ne ölçüde sanatçılar tarafından sahiplenildiği çalışma içerisinde sorgulanan bir unsur olmuştur. Çalışmanın içeriğini oluşturacak yazılı sanat kaynaklarının; sosyolojik, ekonomik temelli kaynaklara oranla çok daha az olması sebebiyle, bu inceleme, malzemeyi kullanan sanatçılarla görüşmeler ve sözlü tanıklıkların yanı sıra, bazı yazışmalar sonucu alınan anekdotlar ve çeşitli kaynaklardaki bilgilerin harmanlanmasıyla toplanmıştır. Tüm bu bilgilerin ışığında, Türkiye’de, sanatın dünyaya entegre olmanın tüm olumlu ve olumsuz yönlerini alarak, Batı sanatı ile benzer şekilde geliştiğini ancak Batı sanatının geçirdiği düşünsel atmosferden yoksun olduğundan ya da “zamanının ruhu” öyle gerektirdiğinden, bazı düşünceleri sahiplenmediğini söylemek de mümkündür. Araştırma süresince uzun süredir “sanat dünyası”nın malzemeye yönelik araştırmaları yeterince sorgulamadığı ya da cevapların hayli benzer olduğu ve sanatçının kendine özgü kişisel dünyasını oluşturan iç çatışmaları, düşünce ve hayallerinden bir miktar da olsa uzaklaşarak üretilmiş az sayıda sanatsal ürün ve üreten az sayıda sanatçı olduğu görülebilmektedir.

 

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın